بدون شرح ........

در ایران  زن با ازدواج بسیاری از حقوق اولیه  و انسانی خود مانند تعیین محل زندگی ...اجازه ی سفر و 

خروج از کشور و اشتغال را از دست می دهد ... و همه ی اینها مشروط به اجازه ی مرد می باشد ...

مطابق قانون مرد هر جایی که بخواهد می تواند محل زندگی را تعیین کند و اگر زن نخواهد به آن شهر

برود می تواند حکم عدم تمکین گرفته و زن را با سلب کلیه ی حقوق قانونیش {که التبه چندان هم قابل

توجه نیست } طلاق بدهد...یا اینکه  وادار کند که با او بیایید ....

من گاهی که فکر می کنم به این قوانین میگم یعنی میشه که ادمها اینهمه خودخواه و ظالم باشند ... و

واقعا قانونگذاران ما وقتی این قوانین رو وضع می کردند به چی فکر می کردند ؟؟؟

بقول یکی از دوستان که البته به شوخی می گفت ..مردیم ...می تونیم ... می کنیم .....

اولین قدم برای ازدواج یک دختر شرط اجازه ی پدر یا جد پدری است یعنی اگر پدری نخواهد دخترش

ازدواج کند حتی اگر ان دختر استاد دانشگاه باشد و ۴۰ سال هم سن داشته باشد نمی تواند ازدواج

کند ...مگر اینکه بتواند دادگاه را قانع کند در صورت نیز فقط با اجازه ی دادگاه می تواند ازدواج کند نه با

صلاحدید خودش...در غیر اینصورت پدر یا جد پدری حتی بعد از ازدواج می تواندد عقد را باطل کنند ...

و باز هم با اختیراتی که به پدر و جد پدری داه شده می توانند دختر ۱۳ ساله را ب عقد پیرمرد ۷۰ ساله

در بیاورند ...همانگونه که  الان در  مناطق محروم کشور اتفاق می افتد  ...

بنظر شما حکمت وضع این قانون چیست ؟